پیاده روی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق مي ریختند و به شدت تشنه بودند. در یك پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند كه به میدانی با سنگ فرش طلا باز مي‌شد و در وسط آن چشمه ای بود كه آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد نگهبان كرد و گفت: « روز به خیر، اینجا كجاست كه اینقدر قشنگ است؟ »

نگهبان: « روز به خیر، اینجا بهشت است. »

مرد: « چه خوب كه به بهشت رسیدیم، خیلی تشنه ایم. »

نگهبان به چشمه اشاره كرد و گفت: « مي توانید وارد شوید و هر چه قدر دلتان مي خواهد بنو شید. »

مرد: اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان: واقعا متأسفم. ورود حیوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خیلی ناامید شد، چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اینكه مدت درازی از تپه بالا رفتند، به مزرعه ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازه ای قدیمی بود كه به یك جاده خاكی با درختانی در دو طرفش باز مي شد. مردی در زیر سایه درخت ها دراز كشیده بود و صورتش را با كلاهی پوشانده بود، احتمالا خوابیده بود.

مرد مسافر گفت: روز به خیر.

مرد با سرش جواب داد.

مسافر: ما خیلی تشنه ایم. من، اسبم و سگم.

مرد به جایی اشاره كرد و گفت: میان آن سنگ‌ها چشمه ای است. هرقدر كه مي‌خواهید بنوشید.

مرد، اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگي شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتید، مي‌توانید برگردید.

مسافر پرسید: فقط مي‌خواهم بدانم نام اینجا چیست؟

مرد: بهشت

مسافر: بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است!

مرد: آنجا بهشت نیست، دوزخ است.

مسافر حیران ماند و گفت: باید جلوی دیگران را بگیرید تا از نام شما استفاده نكنند! این اطلاعات غلط باعث سر درگمی زیادی مي شود!

مرد: كاملا بر عكس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما مي‌كنند. چون تمام آنهایی كه حاضرند بهترین دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي‌مانند ...

آنجا کنار جاده کفشی منتظر بود

کفشی که در فکر فرار از خود سفر بود

در فکر جایی دورتر بی غل و غش تر

او خسته بود از کوچه های شهر سربی

شهری که در آن بودن و ماندن هنر بود

بازیچه می شد دست آدمهای کوکی

او دیگر از بازیچه بودن منزجر بود

آنجا زمین مرداب می شد خواب می شد

در لحظه های بی خیالی غوطه ور بود

از آسمان تردید می بارید و آن کفش

با عزم راسخ فکر دنیایی دگر بود

آمد ولی تنها کنار جاده افتاد

جایی که روزی ابتدای بال و پر بود

هی دست می انداخت دست انداز او را

حتی تقلای مکرر بی ثمر بود

بغضی گلویش را فشرد اشکی رها شد

در چشمهایش راه دور و پر خطر بود

با وصله هایش درد دل می کرد و می گفت

ایکاش با یک لنگه دیگر همسفر بود

برگشت و چشمش را به پیچ لحظه ها دوخت

چشم انتظار سایه یک رهگذر بود

یک قاصدک آمد ولی سرگشته و مسخ

از راه ها و رهگذر ها بی خبر بود

چشمش سیاهی رفت داغش تازه شد گفت:

ای داد بر من قاصدک هم کور و کر بود

با نا امیدی خواست برگردد ... تتق...تق!!

شاید صدای زندگی از پشت سر بود

برگشت و مثل خواب دید آری خودش است

یک لنگه کفش ساده پر شور و شر بود

چشمانشان شیوا تر از هر گفتگویی

از دل بر آورد آنچه را که مستتر بود

ضرب المثل های قدیمی رنگ می باخت

انگار دیگر آسمان رنگی دگر بود

شوق دویدن داشتند آن جفت دیگر

پستی بلندی های دوران بی اثر بود

رفتند و با ناباوری پرواز کردند

این ابتدای رفتنی بیدادگر بود

از شوق خندیدند پروازی چنین را

حتی تمام آسمان هم مختصر بود

به جاي آنكه به تاريكي لعنت بفرستيد، يك شمع روشن كنيد.

وئيس لومباردي :

بردن همه چيز نيست؛ امّا تلاش براي بردن چرا .

مثل آلماني :

افتادن در گل و لاي ننگ نيست. ننگ در اين است كه آنجا بماني.

مثل چینی :

کم رنگ ترین جوهر ها بهتر از قوی ترین حافظه هاست.

فلوبر:

خوشبختي يعني هماهنگي با حوادث روزگار .

سارنف :

داشتن پشتكار، تفاوت ظريف بين شكست و كاميابي است.

لاوس :

وقتي آنچه داريم مي بخشيم، آنچه نيازمند آنيم دريافت خواهيم كرد.

ارسطو :

عاقل آنچه را كه مي داند ، نمي گويد؛ ولي آنچه را كه مي گويد ، مي داند.

ابوالعلا :

بايد از بدي كردن بيشتر بترسيم تا بدي ديدن.

منتسكيو :

انسان همچون رودخانه است؛ هر چه عميق تر باشد، آرام تر و متواضع تر است.

پرمودا باترا :

مشكلات خود را بر ماسه ها بنويسيد و موفقيت هايتان را بر سنگ مرمر.

اپيكور:

كسي كه از هيچ چيز كوچكي خوشحال نمي شود ، هيچگاه خوشبخت نخواهد شد.

ناپلئون :

همیشه حرفی رو بزن که بتونی بنویسیش، چیزی رو بنویس که بتونی پاشو امضا کنی، چيزي رو امضا كن كه بتوني پاش بايستي.

ويكتور هوگو :

به كسي عشق بورز كه لايق عشق باشد نه تشنه ي آن چون تشنه ي عشق خيلي زود سيراب مي شود !!

ويكتور هوگو :

عشق يعني خود پسندي دو نفره !

استاندال:

عشق يعني مغرور ترين خود كا مه ها ------ به نظر من يعني ترسي ديوانه وار ..... از هر لحاظ.

۱- راز  عشق در تواضع است. این صفت به هیچ وجه نشانه تظاهر نیست. بلکه نشان دهنده احساس و تفکری قوی است میان دو نفری که یکدیگر را دوست دارند، تواضع مانند جویبار آرامی است که چشمه محبت آنها را تازه و با طراوت نگه میدارد.

۲- راز عشق در احترام متقابل است. احساسات متغیر اند، اما احترام دو طرف ثابت می ماند. اگر عقاید شریک زندگی ات با عقاید تو متفاوت است، با احترام به نظریاتش گوش کن. احترام باعث می شود که او بتواند خودش باشد.

اگر می دانستم این آخرین باری است که تو را می بینم ، می توانستم یکی دو دقیقه وقت صرف کرده و به تو بگویم دوستت دارم به جای اینکه فکر کنم یا فرض کنم که تو حتما می دانی که  دوستت دارم  ...

گفتن دوستت دارم برروی کاغذ خیلی راحته ... ولی "آیا واقعا کاغذ می تونه کار چشم ها رو انجام بده ؟؟؟"

   خدا سكوت كرد. آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سكوت كرد. به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد،خدا سكوت كرد. كفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سكوت كرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد.

   خدا سكوتش را شكست و گفت :عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت. تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي. تنها يك روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن. لابه لاي هق هقش گفت: اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد...

   خدا گفت:آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند ، گويي كه هزارسال زيسته است و آنكه امروزش را درنمي يابد، هزار سال هم به كارش نمي آيد. و آن گاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي كن.

   او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد. اما مي ترسيد حركت كند، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد... بعد با خودش گفت: وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد، بگذار اين يك مشت زنگي را مصرف كنم. آن وقت شروع به دويدن كرد. زندگي را به سر و رويش پاشيد، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد.مي تواند...

   او در آن يك روز آسمان خراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي را به دست نياورد اما...

   اما در همان يك روز دست بر پوست درخت كشيد. روي چمن خوابيد. كفش دوزكي را تماشا كرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد. او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.
 

   او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، كسي كه هزار سال زيسته بود!

عشق،تنها آزادی در دنیاست،زیرا چنان روح را تعالی می بخشد که قوانین بشری و پدیده های طبیعی مسیر آن را تغییر نمی دهند.

محبوبم!اشکهایت را پاک کــــن.زیرا عشق که چشمان ما را گشوده و ما را خادم خویش ساخته،موهبت صبوری وشکیبایی را نیز به ما ارزانی مــــی دارد.

اشکهایت را پاک کن و آرام بگیر.زیرا ما با عشق میثاق بسته ایم و برای آن عشق است که رنج نداری،تلخی،بی تویی و درد جدایی را تاب می آوریم.

هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد ،از پی اش بروید،هر چند راهش سخت و نا هموار باشد.

هنگامی که با بال هایش شما را در بر میگیرد،تسلیمش شوید،گر چه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروحتان کند.وقتی با شما سخن میگوید باورش کنید،گر چه ممکن است صدایش رؤیاهاتان را پراکنده سازد،همان گونه که باد شمال باغ را بی بر میکند. زیرا عشق همان گونه تاج بر سرتان می گذارد، به صلیبتان میکشد.

همان گونه که شما را میپروراند ،شاخ و برگتان را هرس میکند.همان گونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزند نوازش می کند،به زمین فرو میرود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

عشق،شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند. می کوبدتان تا برهنه تان کند. سپس غـربالتان میکند تا از کاه جداتان کند.آسیابتان میکند تا سپید شوید. ورزتان میدهد تا نرم شوید.آنگاه شما را به آتش مقدس خود میسپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند ،نانی مقدس شوید.

زندگی بدون عشق،به درختی میماند بدون شکوفه و میوه.عشق بدون زیبایی به گلهایی میماند بدون رایحه و به میوه هایی که هسته ندارند....زندگی ،عشق و زیبایی ،یک روحند در سه بدن که نه از یکدیگر جدا میشوند و نه تغییر میکنند.

برای خاطر عشق به من بگو ،آن شعـــــــله چه نام دارد که در دلم زبانه میکشد،نیرویم را میبلعـد و اراده ام را زایل میکند؟

عشق در ردای افتادگی از کنارمان میگذرد،اما ما میترسیم و از او میگریزیم یا در تاریکی پنهان میشویم،یا اینکه تعـقیبش میکنیم و به نام او دست به شرارت میزنیم!

هرجا که پا می ذاشتم فقط تورو مي ديدم

دنیا چقدر قشنگ بود مثل يه خواب و رويا

شادی کنار ما بود اسم تو بود رو لب ها

حالا از ما چی مونده بجز عکس رو طاقچه

بجز يه سايه غم گل خشکی توی باغچه

چشام بدر خيره می مونه تا که تو برگردی بخونه

اما دلم باور نداره می خوام فراموشت کنم

آتيش گرفته اين دلم می خوام که خاموشت کنم

تو آسمون عشقم يه سايه بونی هست دل

فريادي از درونه يه احساس شکسته

بذار که از سکوتت تنهايي جون بگيره

بدست اين ترانه دلم آروم بگيره

تنگه غروب خورشيد برق نگاه خورشيد

تو بستر وجودم عطر تن تو پاشيد

قصه ما چه تلخ بود از آغازش سفر بود

برو خدا به همرات يه عشق زودگذر بود

تازه داشتم سر میذاشتم
روی شونه هات که رفتی
تازه داشتم گل میکاشتم
روی گونه هات که رفتی
تازه داشتم با نگات جون می گرفتم
کام دل از چرخ گردون می گرفتم
تازه داشتم به امید مهربونیت
غصه از دل پریشون می گرفتم
تازه داشتی گل می گفتی
غصه هامو می شنفتی
شک نداشتم میگی آخر
توهم از چشام میوفتی
نکنه رسیده اونروز
که نگاه ازم بگیری
واسه قربونی چشمات
زندگیمو نپذیری
کاشکی همدمم تو بودی
توی این خلوت خونه
به تو راز دل میگفتم
با زبونی عاشقونه
تو یه شبنمی که هر صبح
میاره هوای تازه
زندگی ناسازه اما
توبخوای بامن می سازه

آرزو کردم که با من مهربان باشی ولی ديدم نشد

آرزو کردم که در آور چشمانت خراباتی شوم اما نشد

آرزو کردم نباشی دور از من يک زمان

رفتی و اين آرزويم هم برآورده نشد

آرزو کردم نباشد بين ما فاصله حتی يک نفس

بودن ديوار سنگی بين ما هم کم نشد

آرزو کردم که چشمانت نباشد دور از من يک نگاه

چشم بستی و نگاهم رو به تو بينا نشد

آرزو کردم که گاهی دست در دستم دهی

بشکند اين دست سردم لايق دستان گرم تو نشد

آرزو کردم که يک بار از دلت گويی سخن

وای بر اين دل سنگت که دگر گويا نشد

آرزو کردم که يکبار بر زبان آری ز عشق

وای بر من٬ مُردم و اين آرزويم هم بر آورده نشد

 آرزو دارم نباشم نا اميد ٫ گر چه باشم از تو دور ای نا سپاس

آزادگی را من ندیدم یک زمان غیر از کلامی                   جز این اگر دیدی به او جانا رسان از ما سلامی

باور نکن در عهد ما یک جو در این دلها صفا                  کو همدمی وای از این بی همزبانی

پایان عشق این است اگر خواهم که گردون سر به سر      در من بجا نگذارد نام و نشانی

همدرد پروانه منم آتش به دل و دیوانه منم                     شبها تا هنگام سحر تک مشتری میخانه منم

قابوس پیمانه منم تا نهد لب بر لبم                                در مستی افسانه منم  در بی خبری رندانه منم

شبگردی آشفته سری در نیمه شبان مستانه منم              گمکرده جانانه منم   وای از این تاب و تبم

آزادگی را من ندیدم یک زمان غیر از کلامی                   جز این اگر دیدی به او جانا رسان از ما سلامی

باور نکن در عهد ما یک جو در این دلها صفا                  کو همدمی وای از این بی همزبانی

پایان عشق این است اگر خواهم که گردون سر به سر      در من بجا نگذارد نام و نشانی

در شب تیره، دیوانه ای کاو

دل به رنگی گریزان سپرده

در دره ی سرد و خلوت نشسته

همچو ساقه ی گیاهی فسرده

                                               می کند داستانی غم آور

در میان بس آشفته مانده

قصه دانه اش هست و دامی

وز همه گفته نا گفته مانده

از دلی رفته دارد پیامی

                                              داستانی از خیالی پریشان: